Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.
Πόσο πιο χαρακτηριστικά θα μπορούσε η φράση αυτή να περιγράψει την, προδήλως αντικαταστατική, συμπεριφορά σας;
Πόσο πονάει η συνδικαλιστική δράση και οι επιτυχίες της Ομοσπονδίας που σας κάνει να μη μονιάζετε με τα ρούχα σας;
Ποιο αλλότριο σκοπό και ποιες στοχεύσεις εξυπηρετείτε;
Ποια άλλη είναι η προσφορά σας στο συνδικαλιστικό κίνημα πέραν των υβριστικών ανακοινώσεων εναντίον συναδέλφων Αξιωματικών της Βόρειας Ελλάδος (τις οποίες υπογράφει το προεδρείο μόνο) και τις ανακοινώσεις αυλοκολακείας (που υπογράφετε όλοι με τους τίτλους σας λες και δεν σας ξέρουμε);
Μήπως, η πρότασή σας στο πρόσφατο Δ.Σ. να υπάρχει κλιμάκωση στην αποζημίωση για τη νυχτερινή εργασία ανάλογα με το βαθμό και να αποζημιώνονται περισσότερο οι ανώτατοι;
Μήπως, η “σοφή” πρότασή σας, πάλι κατά το τελευταίο Δ.Σ, να αναζητήσουμε ιδιώτη χορηγό για να πληρώσει το κόστος των αγωγών των 9.500 μελών όλων των Ενώσεων της Π.Ο.ΑΞΙ.Α. για τη δικαστική διεκδίκηση των δώρων;
Αλλά έτσι μάθατε. Να κάνετε γυροβολιές και κωλοτούμπες γύρω από “περίεργους” χορηγούς και, προεκλογικά, γύρω από πολιτικά συμφέροντα.
Σιωπήστε λοιπόν. Σταματήστε να αλυχτάτε, διότι το καραβάνι ούτε σταματάει την πορεία του, ούτε την αλλάζει.
Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που η Ομοσπονδία απαντά. Μη μπείτε στον κόπο να ακονίζετε την “πολύτιμη φαιά ουσία” σας για να απαντήσετε.
Ως Ομοσπονδία, σας αφήνουμε στην κρίση και τη χλεύη των συναδέλφων. Σε μια χρονική στιγμή που η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται στους δρόμους, κάποιοι προσπαθούν να σπάσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και οι συνάδελφοι μας τραυματίζονται σωρηδόν, εσείς κοιτάτε το δάχτυλο σας και δείχνετε ένα άλλο σύμπαν.
Η Ομοσπονδία προχωράει και χωρίς τις ξεκάθαρα αντικαταστατικές και θλιβερές πρακτικές διχαστικού συνδικαλισμού άλλων εποχών, τις οποίες εις μάτην προσπαθείτε να επαναφέρετε. Ο κατήφορος είναι επιλογή αυτών που δεν έχουν τίποτα να επιδείξουν πάρα μόνο το τεράστιο υπερεγώ τους.
