9η Οκτωβρίου 2003. Αποφράδα μέρα για το συνδικαλιστικό μας κίνημα. Το «κράτος» φρόντισε να δείξει την «πυγμή» του και να προσπαθήσει να καταστείλει με υπέρμετρη βία την ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας μας στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, ενώ διεκδικούσαμε την κατοχύρωση του επαγγέλματός μας, ως επικίνδυνου και ανθυγιεινού.
Αλήθεια, τι ειρωνεία, όταν τα Σώματα Ασφαλείας θεωρούνται κατασταλτικοί μηχανισμοί, να έρχεται το ίδιο το «κράτος» και να θυματοποιεί τα εντεταλμένα «όργανά» του…
Παρότι παρήλθαν 12 συναπτά έτη, βρισκόμαστε όχι στο σημείο μηδέν, αλλά υπό του μηδενός. Σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, θεσμικά, εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά.
Το 3ο Μνημόνιο δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού σε κανέναν, παρά τις πρόσφατες εξαγγελθείσες πολιτικές, όπως αυτές διατυπώθηκαν από τον Πρωθυπουργό της χώρας, μέσω των προγραμματικών δηλώσεων της νέας Κυβέρνησης την 5η Οκτωβρίου 2015.
Παρά ταύτα, το θετικό ίσως είναι ότι για πρώτη φορά αναδεικνύονται με τέτοια έμφαση τα ζητήματα της εύρυθμης λειτουργίας του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, ως αναγκαίας προϋπόθεσης για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, με ένα κράτος δικαίου και κοινωνικής δικαιοσύνης ενάντια στη διαφθορά, τη διαπλοκή και το οικονομικό έγκλημα.
Για να επιτευχθούν όλα αυτά, επιβάλλεται όμως η ανάδειξη του ρόλου των Σωμάτων Ασφαλείας, η πλήρης αποδοχή τους από το σύνολο της κοινωνίας και βεβαίως ο εκσυγχρονισμός των λειτουργιών και η υλικοτεχνική ενίσχυσή τους για να υπάρχει ένα πλαίσιο ασφαλούς περιβάλλοντος στη χώρα μας.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, θα περιορίζονται τα όποια κρούσματα κρατικής αυθαιρεσίας και θα βρίσκει δικαίωση και ο δικός μας καθημερινός αγώνας για την κατοχύρωση του αγαθού της ασφάλειας. Για να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά τα γεγονότα του 2003, αλλά και για να πάψουν τα Σώματα Ασφαλείας να αποτελούν τον μακρύ βραχίονα της εκάστοτε εξουσίας και το μέσο επιβολής πολιτικών επιζήμιων για τη χώρα και την κοινωνία.
